Blog Henkalicious

 

01-Mar-2019 13:18

Ik hou van oorlog...

“What the fuck!” hoor ik je al denken. Of misschien wel:”Wat een mafkees...”

Ik vind het zelf ook een rare gedachte. En toch is het zo...

 

Oorlog is mooi...

Beelden van oorlog vervullen mij vaak met een gevoel van ontroering en liefde. Zwartwitfoto’s van mannen die met modder besmeurd langsmarcheren, op weg naar hun mogelijke dood

Filmbeelden van Amerikaanse bommenwerpers die bommen gooien op de Vietnamsese jungle: rozen van vuur die opbloeien en verwelken in een tijdspanne van enkele seconden, omgeven door een zee van groen.

Het licht van de schijnwerpers van het luchtafweergeschut tegen de nachtelijke hemel.

De functionele schoonheid van tanks, straaljagers en vliegdekschepen.

Het is allemaal lichtelijk pervers, wetend wat die bommenwerpers, soldaten en tanks allemaal voor ellende veroorzaken.

En toch is het zo.

 

Oorlog is ontroerend. 

De Wehrmachtsoldaat die zich op de granaat gooit die een Russische partisaan in de kring van soldaten gooit, zich opofferend om zijn kameraden te redden.

De geliefde kapitein Waskow, gesneuveld tijdens gevechten in de bergen van Italië. Hoe de soldaten on der zijn bevel reageren op zijn dood wordt onderkoeld verteld door de beroemde oorlogscorrespondent Ernie Pyle.  heb het net weer eens herlezen en kreeg in de 4 e regel al weer tranen in mijn ogen. Je vind het hier:

https://www.pbs.org/weta/reportingamericaatwar/reporters/pyle/waskow.html

 

De zaden van mijn liefde voor oorlog zijn al vroeg gezaaid. Als kleine Henk luisterde ik met gloeiende oortjes naar de spannende verhalen die mijn moeder en ooms vertelden over mijn opa die in het verzet zat en Joden en geallieerde piloten redde. Hij ontsnapte ternauwernood aan een Duitse razzia doordat de pastoor bij wie hij ondergedoken zat hem onder het altaarkleed verborg (terwijl mijn opa hervormd was). Daarbij waren hij en zijn gezin zo gelukkig dat ze allen zonder al te veel kleerscheuren het eind van de oorlog haalden. Na Dolle Dinsdag is het huis van mijn grootvader in brand gestoken door NSB-ers als wraak. Mijn oom Jan werd gewond door een granaatscherf toen hij probeerde de Maas over te steken met een groep Poolse soldaten. Hij heeft nog een Poolse militaire onderscheiding gekregen omdat hij een Poolse soldaat die er erger aan toe was dan hij voor had laten gaan om naar het hospitaal vervoerd te worden (en hij was 18!)

Door al die verhalen ben ik misschien oorlog gaan zien als een spannend avontuur.

 

Waarschijnlijk liggen de wortels van mijn liefde voor oorlog liggen nog dieper: ze zijn biologisch bepaald. Om voor de hand liggende evolutionaire redenen zijn de meeste jongetjes gefascineerd door oorlog, wapens en geweld en beginnen al jong met oorlogje spelen. Moeders kunnen weigeren om een cowboypistooltje te kopen voor hun zoontje of hem verbieden gewelddadige games te spelen, het maakt niet uit: jongetjes willen oorlogje spelen.

 

Ik heb zelf nooit een oorlog meegemaakt, dus ik kan niet zeggen wat ik van een echte oorlog vind. 

Maar ik ben er klaar voor.

 

...

 

Lees meer

 

11-Jun-2014 13:39

 Just had a great extended weekend at the PartouTango festival in Veckenstedt, Germany. Laura and I (Tangolicious) were invited to contribute to the festival by singing and playing our tangos, milongas and valses with all our heart. Thanks, Edda and Andreas, for the invitation!

Here a link to a clip from one of our performancest at the festival, Laura giving a very inspired interpretation indeed of the tango-classic "Fumando espero". Thank you for filming Petra! 

 

 http://youtu.be/Q7CpLmLrUXs

 

One thing I really enjoyed was that our music seemed to be very much an integral part of the life at the festival. We followed the moods and currents of the festival, and we in turn helped shape the festival.

It was our second international performance within a short time: two weeks ago we sang at the Edinburgh International Tango Festival. This was also a good experience, quite different from PartouTango. When we returned from Edinburgh flying Business Class, accompanied by guitar and ukelele, we felt like two famous musicians on an international tour, so that was fun. I was even a tiny bit surprised we were not welcomed at Schiphol Airport by cheering crowds and hordes of journalists... ;-)

 

We might appear at another great festival shortly, I will keep you posted...

 

 

...

 

Lees meer

 

31-May-2014 16:18

Leuk om eens te bloggen. Geen idee of iemand dit gaat lezen, we zullen zien...

 

Laat ik eens wat schrijven over een clipje op Youtube dat ik al vaak bekeken heb.

Nee, wees niet bang, het is geen porno, al is het middelpunt ook een mooie vrouw die helemaal opgaat in wat ze doet. Ik wil schrijven over de relatie tussen beweging en muziek en over contact maken via muziek, twee zaken die mij als tangodanser na aan het hart liggen.

Ik ben een enorme fan van Janine Jansen en daarom wil ik wat schrijven over dit clipje waarin zij het 5e vioolconcert van Mozart vertolkt:

 

http://www.youtube.com/watch?v=U1L55AqsFIA&sns=em

 

 De muziek op zichzelf is goddelijk, natuurlijk, evenals haar vertolking (ik zou er graag eens op tango-dansen, binnenkort). Haar zíen spelen heeft nog een toegevoegde waarde. Ik zie hoe ze in de muziek opgaat en hoe haar bewegingen de expressie van de muziek ondersteunen. Dat is in het begin zelfs al te zien voor ze überhaupt begint te spelen: ze luistert naar de introduktie van het orkest en haar lichaam drukt allerlei nuances in de muziek uit met subtiele bewegingen. Deze expressie wordt nog vele malen groter als ze zelf gaat spelen. Ik ben haar een keertje tegengekomen op de Vismarkt in Utrecht. Ik wist eerst niet zeker of zij het was, want in het dagelijks leven (althans die dag) ziet ze eruit als een grijs muisje. Maar als ze speelt wordt ze een tijgerin die de muziek verslindt...

 

Wat ik erg mooi vind is hoe ze in haar bewegingen en met haar ogen contact maakt met de dirigent, met de concertmeester en met het orkest. Ergens in de documentaire die enige jaren geleden over haar leven gemaakt is zegt een bevriende musicus over haar dat ze het spelen van een vioolconcert met een orkest benadert als het spelen van kamermuziek (dat is klassieke muziek in een kleine bezetting van 3 tot 5 musici). Daarbij is het onderling contact en de voortdurende onderlinge afstemming essentieel. Dit zie je haar ook doen in deze orkest situatie: je ziet haar steeds contact maken met het orkest en individuele leden ervan. In het vervolgclipje

 

http://www.youtube.com/watch?v=rx1KJchm_cI&sns=em

 

is dat op 1.08 heel mooi te zien: de klarinetiste heeft een melodietje dat de solo van Janine even ondersteunt. Janine keert zich naar haar toe en ze kijken elkaar aan terwijl ze samen spelen. Het duurt letterlijk maar 1 seconde, maar ik vind het zo mooi en ontroerend. Na die ene seconde heeft de klarinettiste een enorme glimlach op haar gezicht die boekdelen spreekt. Ik krijg haast de indruk dat ze elkaar kennen, dat ze samen op het conservatorium gezeten hebben of zo, zo intiem en vanzelfsprekend ziet het eruit. Gelijk daarna lijkt hetzelfde te gebeuren terwijl Janine en de strijkers een soort vraag en antwoordspel hebben. Het hele filmverslag zit vol van dit soort momenten.

 

Ooit heb ik een vrij slecht gedicht gemaakt nav dit clipje. Het gaat zo:

 

Janine plays Mozart

 

This music was forged in the fiery furnace of a star

Then found a conduit in a strange and ugly man

and was expressed through this woman

tigress and mouse rolled into one

To be received into the hungrily waiting

fertile and tender soil of my heart

and grow and blossom there:

I hear the bloom of cherry-orchards in april

I feel fireworks of joy exploding in my heart,

lighting up the dark sky of my soul...

 

 

Ik ben benieuwd naar jullie evt. reacties...

...

 

Lees meer

 

Blogoverzicht


01-Mar-2019
Vreemde Liefde

06-May-2018
LIve muziek op 5 mei

27-Oct-2014
Musjes op het plein

11-Jun-2014
Tangolicious!

31-May-2014
Janine plays Mozart
Henkalicious